Dlaczego niebo jest niebieskie?

Kolory nieba – od lazurowego po szare – to domena zarówno malarzy, jak i fizyków
 

Zjawisko fizyczne
Niebieski kolor nieba to efekt rozpraszania światła słonecznego przez ziemską atmosferę. Promienie słoneczne zanim dotrą do nas, przechodzą przez warstwę gazów otaczających Ziemię, których cząsteczki rozpraszają światło w różnych kierunkach
i pochłaniają.

Część widma

Potocznie światłem nazywamy widzialną część promieniowania elektromagnetycznego, na którą reaguje siatkówka naszego oka. Światło widzialne zawiera się w przybliżeniu w zakresie długości fal 380-780 nanometrów (w całym widmie są też fale, których nie dostrzega nasze oko, jak podczerwień czy nadfiolet). Światło niebieskie ma bardzo małą długość fali (do 490 nanometrów) i jest rozpraszane bardziej niż pozostałe barwy, ponieważ im mniejsza długość fali, tym większe rozpraszanie. Kiedy więc podnosimy głowę do góry, widzimy z całego światła widzialnego  rozproszone fale niebieskie.

Czasem czerwone, czasem szare
Sytuacja się zmienia, gdy słońce leży nisko nad horyzontem. Promienie światła pokonują wtedy dłuższą drogę w ziemskiej atmosferze. Krótkie niebieskie fale rozpraszają się, a do naszych oczu przedostaje się światło o większej długości fal, czyli czerwone. Szare niebo widzimy, gdy w powietrzu znajdują się kropelki wody, kryształki lodu, ziarenka pyłów. Ich cząsteczki są duże w porównaniu z długością światła widzialnego,  dlatego wszystkie kolory są rozpraszane podobnie i do naszych oczu dociera całe rozproszone światło (białe).

Nie dla wszystkich niebieskie
Księżyc nie ma atmosfery (nie otacza go warstwa zagęszczonych gazów), dlatego nad nim „niebo” jest zawsze czarne, podobnie jak w przestrzeni kosmicznej. Gdyby światło słoneczne nie było roz-praszane przez ziemską atmosferę, to niebo byłoby czarne i w dzień widoczne byłyby gwiazdy.

Vote it up
679
Podoba Ci się ten artykuł?Zagłosuj na niego!