Tuwim dla dorosłych

Spektakl „Tuwim dla dorosłych” to pełen dowcipu i swady portret Juliana Tuwima, poety o bardzo wyrazistej postawie wobec życia, ludzkich przywar, obyczajowości, polityki. Postawę tę doskonale oddaje powyższe hasło, będące zarówno tytułem spektaklu, jak i tytułem sławnego/niesławnego [niepotrzebne skreślić] wiersza Tuwima. Reader’s Digest objął patronat medialny nad wydarzeniem.
 

Owo sarkastyczne, nonszalanckie podejście było charakterystyczne dla znacznej części jego twórczości, zwłaszcza z okresu 20-lecia międzywojennego. Był to czas tak mitologizowanej przez poetę młodości, czas „Pikadora” (kawiarni literackiej, której był współzałożycielem), „Qui Pro Quo”, „Czarnego Kota” i innych rozsianych po Warszawie kabaretów, wreszcie czas „Skamandra” – legendarnej grupy poetyckiej założonej przez Juliana Tuwima, a także Antoniego Słonimskiego, Jana Lechonia, Kazimierza Wierzyńskiego i Jarosława Iwaszkiewicza. „Skamander” miał przemożny wpływ na życie artystyczne, jak również obyczajowe i towarzyskie w całym 20-leciu międzywojennym.

Julian Tuwim był reprezentantem liberalnej inteligencji warszawskiej, szydził z zacofania, mieszczańskiego kołtuństwa, kultu materialistycznych wartości. Przeszedł ewolucję od krytyki pewnych elementów rzeczywistości politycznej, do całkowitej niezgody na rządy sanacyjnych elit, kiedy w latach trzydziestych zaczęły one niebezpiecznie zbliżać się do ugrupowań o programie antysemickim i faszystowskim.

Spektakl „Tuwim dla dorosłych” ukazuje najpierw zachłyśnięcie się światem przez młodego poetę, a następnie jego narastający dystans artysty wobec rzeczywistości i coraz większą dezaprobatę dla obserwowanych mechanizmów społecznych. Ma też przedstawienie drugiego - poza samym poetą - bohatera. Jest nim... Warszawa. Ukochane miasto, do którego Tuwim wracał - wydawałoby się - wbrew rozsądkowi, wiedziony czystą poetycką intuicją. Albo miłością.

Proponujemy wybór utworów z różnych Tuwimowskich „szuflad”. Spektakl jest też przesycony klimatem bliskim poecie – klimatem witalizmu, radości życia, dowcipu i... odrobiny melancholii. Znalazły się w nim (w formie piosenek) zarówno teksty satyryczne, jak i liryczne, a wszystko to przetykane jest fragmentami wierszy i prozy.

 

Autor - Julian Tuwim
Kompozytorzy - Leszek Możdżer, Jacek Kita, Jerzy Satanowski, Zygmunt Konieczny, Władysław Dan, Tadeusz Muller, Władysław Bugajski, Włodzimierz Korcz, Marcin Partyka, Krzysztof Łochowicz
Opracowanie tekstu i reżyseria - Jerzy Satanowski
Kierownictwo muzyczne - Jacek Kita
Scenografia i kostiumy - Anna Waś

Obsada:
Joanna Lewandowska - Zbudniewek, Magdalena Piotrowska, Anna Sroka, Jacek Bończyk, Arkadiusz Brykalski, Jan Janga Tomaszewski

Zespół muzyczny:
Jacek Kita – fortepian
Krzysztof Łochowicz - gitary
Wiesław Wysocki/ Sebastian Stanny - saksofony
Piotr Domagalski - kontrabas, gitara basowa      
Jakub Szydło – perkusja

Realizacja:
Monika Gołębiewska – kierownik produkcji
Mirosław Bestecki – realizacja dźwięku
Damian Białorudzki - realizacja światła
Monika Bestecka, Monika Gołębiewska - inspicjent
Sebastian Tracz - asystent scenografa

 

Vote it up
381
Podoba Ci się ten artykuł?Zagłosuj na niego!